కాంచన మహల్' - నిశీధి నిశ్శబ్దం
హైదరాబాద్ నగర రద్దీకి దూరంగా, ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని ఒకారు మారుమూల గ్రామం శివార్లలో, దట్టమైన చెట్ల మధ్య ఒక పాతకాలపు బంగళా ఉంది. దాని పేరు 'కాంచన మహల్'. ఆ ఊరి జనం పగలు కూడా ఆ దారిలో వెళ్ళడానికి భయపడేవారు. ఆ ఇంట్లో 'కాంచన' అనే ప్రేతాత్మ ఉందనీ, అక్కడికి వెళ్ళిన వారు ఎవరూ తిరిగి రారనీ ప్రతీతి.
కానీ, సురేష్, ప్రియ, రాహుల్, స్నేహ, విక్రమ్ అనే ఐదుగురు స్నేహితులకు ఈ నమ్మకాలంటే నవ్వులాట. వాళ్ళు ఒక వీకెండ్ థ్రిల్ కోసం, ధైర్యం ప్రదర్శించడానికి కాంచన మహల్ లో రెండు రోజులు గడపాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
ఆ సాయంత్రం, చీకటి పడుతున్న వేళ, వాళ్ళు మహల్ గేటు దగ్గరికి చేరుకున్నారు. ఆకాశం నీలి రంగులోకి మారుతోంది. ఆ పాత బంగళా, శిథిలావస్థలో ఉన్న రాతి కట్టడం, ఎండిపోయిన తీగలతో నిండిపోయి భయంకరంగా కనిపిస్తోంది. వాళ్ళు కార్ దిగి, గేటు తెరుచుకుని లోపలికి నడిచారు. లోపల అడుగు పెట్టగానే ఒక వింతైన చల్లదనం, నిశ్శబ్దం వాళ్ళను కమ్మేసింది.
సురేష్ బ్యాటరీ లైట్ ఆన్ చేసి, "చూశారా, ఇక్కడ ఏమీ లేదు. అంతా ఖాళీ!" అన్నాడు నవ్వుతూ. కానీ ప్రియకు మాత్రం మనసులో ఏదో కీడు శంకించింది.
"లోపలికి వెళ్దాం, పదండి," అని విక్రమ్ ఉత్సాహంగా అన్నాడు.
లోపలికి వెళ్ళిన కొద్దీ, బయటి వెలుతురు పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. మహల్ లోపలి వాతావరణం చాలా నిశ్శబ్దంగా, గాలి ఆడనట్లుగా ఉంది. ప్రతి అడుగుకూ నేలమీద పేరుకుపోయిన దుమ్ము రేగుతోంది. గోడలమీద పాతకాలపు పెయింటింగ్స్, బూజు పట్టిన ఫర్నిచర్ చూస్తుంటే, చాలా ఏళ్లుగా ఇక్కడెవరూ లేరని అర్థమవుతోంది.
వాళ్ళు మెల్లగా హాలు దాటి లోపలికి నడిచారు. సురేష్ చేతిలోని టార్చ్ లైట్ వెలుతురులో, ఆ పాత గోడలమీద ఉన్న చిత్రపటాలు వింతగా కనిపిస్తున్నాయి. ఒక పెయింటింగ్ లో ఉన్న స్త్రీ కళ్ళు తమనే చూస్తున్నట్లు ప్రియకు అనిపించింది. ఆమె భయంతో సురేష్ చెయ్యి పట్టుకుంది.
"ఏయ్, భయపడకు ప్రియా! ఇవన్నీ పాత బొమ్మలు," అని రాహుల్ సర్దిచెప్పాడు. కానీ, ఆ భారీ నిశ్శబ్దంలో వాళ్ళ మాటలు కూడా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి. ఏదో అదృశ్య శక్తి తమను గమనిస్తోందనే భావన అందరిలోనూ మొదలైంది.
పెద్ద హాలులోకి చేరుకున్నాక, అందరూ కొంచెం రిలాక్స్ అయ్యారు. హాలు మధ్యలో ఒక పాత కార్పెట్ మీద కూర్చుని, బ్యాటరీతో నడిచే లాంతరు వెలిగించుకున్నారు. ఆ వెలుతురులో వాళ్ళ నీడలు గోడలమీద భూతాల్లా కనిపిస్తున్నాయి.
సమయం గడుస్తున్న కొద్దీ, బయట వాతావరణం మరింత నిశ్శబ్దంగా మారింది. అప్పుడప్పుడు ఏదో పక్షి అరుపు తప్ప, ఏ శబ్దమూ లేదు. ఉత్సాహం కోసం వాళ్ళు అంతాక్షరి ఆడటం మొదలుపెట్టారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత, రాహుల్ హఠాత్తుగా పాట ఆపేసి, "ఏయ్, విన్నారా? బయట ఏదో శబ్దం వచ్చింది," అన్నాడు. మిగతావాళ్ళు వినలేదని చెప్పారు. కానీ రాహుల్ వినిపించిందని మొండికేసి, "నేను చూసి వస్తాను," అని టార్చ్ తీసుకుని చీకటి కారిడార్ లోకి (Image 2 లోని కారిడార్) వెళ్ళాడు.
ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి. పది నిమిషాలు గడిచాయి. రాహుల్ తిరిగి రాలేదు. పిలిచినా పలకలేదు. లాంతరు వెలుతురులో కూర్చున్న మిగతా నలుగురిలో భయం మొదలైంది. స్నేహ ముఖం భయంతో తెల్లబారిపోయింది. ఆమె చీకటి కారిడార్ వైపు చూస్తూ, "సురేష్, రాహుల్ రావడం లేదు. నాకు చాలా భయంగా ఉంది," అని వణుకుతున్న స్వరంతో అంది. రాహుల్ లేని ఆ ఖాళీ ప్రదేశం వాళ్ళ భయాన్ని మరింత పెంచింది.
రాహుల్ కోసం వెతకడానికి సురేష్, విక్రమ్ ధైర్యం చేసి కారిడార్ లోకి వెళ్ళారు. ప్రియ, స్నేహ లాంతరు పట్టుకుని హాలులోనే ఉండిపోయారు. సురేష్ చేతిలోని టార్చ్ వెలుతురు ఆ దట్టమైన చీకటిని చీల్చలేకపోతోంది.
"రాహుల్! రాహుల్!" అని వాళ్ళు గట్టిగా అరిచారు. కానీ, ఆ భారీ బంగళాలో వాళ్ళ స్వరం ప్రతిధ్వనించి, తిరిగి వాళ్ళకే వినిపిస్తోంది. హఠాత్తుగా, కారిడార్ చివర ఉన్న ఒక గది తలుపు గట్టిగా కొట్టుకుంది. వాళ్ళు ఉలిక్కిపడ్డారు.
భయంతో వాళ్ళు వెనక్కి తిరిగి, ప్రధాన ద్వారం (Image 1 లోని గేటు గుండా వచ్చిన దారి) వైపు పరిగెత్తారు. అక్కడికి వెళ్ళిన తర్వాత వాళ్ళ గుండె ఆగినంత పనైంది. ఆ భారీ, పాతకాలపు చెక్క తలుపులు బయట నుండి ఎవరో గట్టిగా లాక్ చేసినట్లు ఉన్నాయి.
విక్రమ్ తలుపును గట్టిగా ఊపాడు, కానీ అది కదలలేదు. "ఇది అసాధ్యం! మేము లోపలికి వచ్చినప్పుడు గేటు తెరిచే ఉంది!" అని అతను అరిచాడు. ప్రియ వణుకుతున్న చేతితో ఆ భారీ ఇనుప తాళాన్ని పట్టుకుని, తెరవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ అది రాతిలా గట్టిగా ఉంది. వాళ్ళు ఇప్పుడు కాంచన మహల్ లో బంధించబడ్డారు. బయట నుండి సహాయం వచ్చే అవకాశం లేదు. చీకటి పెరుగుతున్న కొద్దీ, వాళ్ళ ఆశలు కూడా సన్నగిల్లసాగావు.
ప్రధాన ద్వారం మూసి ఉండటంతో, నలుగురూ తీవ్రమైన భయాందోళనకు గురయ్యారు. హాలులో ఉన్న లాంతరు వెలుతురు కూడా తగ్గుముఖం పట్టింది. స్నేహ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. విక్రమ్ కిటికీలను బద్దలు కొట్టడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అవి ఇనుప కడ్డీలతో గట్టిగా ఉన్నాయి.
ఆ సమయంలో, ప్రియకు హఠాత్తుగా ఒక వింతైన శబ్దం వినిపించింది. అది హాలుకు ఒక మూల ఉన్న పాత, ఇనుప రేకులతో చేసిన చిన్న తలుపు వెనుక నుండి వస్తోంది. ఆమె ఆ శబ్దానికి ఆకర్షితురాలైంది.
"సురేష్, అటు చూడు! ఆ తలుపు వెనుక ఏదో ఉంది," అని ప్రియ అంది. సురేష్ తన పెద్ద టార్చ్ (Image 2 లోని టార్చ్) ఆ తలుపు వైపు తిప్పాడు.
ప్రియ తన చిన్న LED టార్చ్ పట్టుకుని మెట్ల మీద అడుగు పెట్టింది. సురేష్ ఆమె వెనుకే నిలబడి, తన పెద్ద టార్చ్ తో కిందకు వెలుతురు చూపించడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆ చీకటి లోతుల్లో, ఏదో ఒక వింతైన, ఎర్రటి కాంతి (crimson glow) పల్స్ లాగా మెరుస్తోంది. ఆ కాంతి చూస్తుంటే, కింద ఏదో భయంకరమైన శక్తి దాగి ఉందని అర్థమవుతోంది.
"ప్రియా, వద్దు! కిందకు వెళ్ళడం ప్రమాదం!" అని సురేష్ హెచ్చరించాడు. కానీ ప్రియ ఏదో సమ్మోహనానికి లోనైనట్లు, "లేదు సురేష్, రాహుల్ అక్కడే ఉన్నాడు. నేను వెళ్ళాలి," అని కిందకు నడవసాగింది. వాళ్ళు ఆ నేలమాళిగ లోతుల్లోకి ప్రవేశించారు.
(Here is the final, thrilling conclusion to the story.)
నేలమాళిగలో (Image 5 లోని ప్రదేశం) అడుగు పెట్టగానే చలి పుట్టింది. ఆ ఎర్రటి కాంతి ఒక పాత బలిపీఠం (altar) మీద ఉన్న పెద్ద, అసంపూర్తిగా చెక్కిన రాతి విగ్రహం కంటి నుండి వస్తోంది. అది 'కాంచన' విగ్రహం. విగ్రహం చుట్టూ పాతకాలపు ఆభరణాలు, ఎముకలు పడి ఉన్నాయి.
ప్రియ ఆ విగ్రహం వైపు నడిచింది. ఆమె కళ్ళు పూర్తిగా నల్లగా మారిపోయాయి. "నేను తిరిగి వచ్చాను..." అని ఆమె గొంతు పూర్తిగా మారిపోయి, భయంకరంగా పలికింది. సురేష్ ఆమెను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఒక అదృశ్య శక్తి అతన్ని గట్టిగా వెనక్కి నెట్టేసింది.
సురేష్ భయంతో పైకి పరిగెత్తాడు. హాలులోకి రాగానే, అక్కడ విక్రమ్ మృతదేహం పడి ఉండటం చూశాడు. అతని ముఖంలో భయం తాండవిస్తోంది. స్నేహ ఒక మూల కూర్చుని వణుకుతోంది. సురేష్ ఆమెను తీసుకుని, ప్రధాన ద్వారం (Image 4 లోని తలుపు) వైపు పరిగెత్తాడు.
హాలులో ఉన్న లాంతరు (Image 2 లోని లాంతరు) కిందపడి పగిలిపోయింది. దాని నుండి వస్తున్న బలహీనమైన వెలుతురులో, ప్రధాన ద్వారం కొద్దిగా తెరుచుకుని ఉన్నట్లు కనిపించింది. ఆ తలుపు సందు గుండా బయటి నుండి తెల్లవారుజామున వస్తున్న బూడిద రంగు వెలుతురు లోపలికి వస్తోంది. ఆ వెలుతురులో, ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అది మరెవరో కాదు, వాళ్ళు మహల్ లోకి వచ్చినప్పుడు గేటు తెరిచి, లోపలికి ఆహ్వానించిన పాత వాచ్ మెన్ (ముసలివాడు). అతను వీపు పెట్టి నిలబడ్డాడు. కానీ, పగిలిన లాంతరు వెలుతురులో అతని నీడ ఎదుటి గోడమీద పడింది. ఆ నీడ సాధారణ మనిషి నీడలా లేదు. దానికి పెద్ద కొమ్ములు, నాలుగు చేతులు ఉన్నాయి. అది 'కాంచన' అసలు స్వరూపం!
సురేష్, స్నేహ ఆ నీడను చూసి నిర్ఘాంతపోయారు. ఆ ముసలివాడు ఎప్పుడో చనిపోయాడని, ఆ ఆత్మే వాళ్ళను లోపలికి రప్పించడానికి ఆ రూపాన్ని ధరించిందని వాళ్ళకు అర్థమైంది. వాళ్ళు చూస్తున్న తెల్లవారుజాము వెలుతురు కూడా ఒక భ్రమ!
"మీరు ఎప్పటికీ నా మహల్ లోనే ఉండిపోతారు," అని ఆ ముసలివాడి నీడ భయంకరంగా నవ్వింది. తలుపు సందు మూసుకుపోయింది. మహల్ లోపల చీకటి కమ్మేసింది. సురేష్, స్నేహల అరుపులు ఆ నిశ్శబ్దంలో కలిసిపోయాయి.
మరుసటి రోజు ఉదయం. సూర్యుడు ప్రకాశవంతంగా ఉదయించాడు. కాంచన మహల్ గేటు (Image 1 లోని గేటు) దగ్గరికి ఒక కొత్త కారు వచ్చి ఆగింది. అందులో నుండి మరో ఐదుగురు ఉత్సాహంగా ఉన్న స్నేహితులు దిగారు.
గేటు దగ్గర నిలబడిన ముసలి వాచ్ మెన్ వాళ్ళను చూసి నవ్వి, "రండి బాబూ, రండి. కాంచన మహల్ మీ కోసమే ఎదురుచూస్తోంది," అని అన్నాడు. ఆ శాపం కొనసాగుతూనే ఉంది...
